In dit artikel wordt betoogd dat fusie zich op dezelfde manier ontwikkelt als de halfgeleiderindustrie: machines bouwen, deze verkopen aan betalende klanten, en de opbrengsten en operationele ervaring gebruiken om betere machines te bouwen. Er was geen enkele doorbraak die de kostencurve van de chipindustrie heeft aangedreven, en in het artikel wordt aangetoond dat de vooruitgang op het gebied van fusie voortkomt uit dezelfde gestage, zich opstapelende technische verbeteringen, waarbij de kostencurves van beide industrieën naast elkaar worden vergeleken.
Het wijst ook op een belangrijk verschil. Bij halfgeleiders moest worden gewacht tot elke nieuwe markt was ontstaan, terwijl de markten voor kernfusie – waaronder industriële tests, medische isotopen, recycling van verbruikte splijtstof en uiteindelijk energie op netniveau – al bestaan. Het artikel behandelt de belangrijkste risico’s, zoals de duurzaamheid van materialen, de omgang met tritium en de kapitaalintensiteit, en legt uit waarom gefaseerde commercialisering de belangrijkste manier is om deze risico’s te beheersen.